Dlaczego senior nie widzi posiłku?

Wyobraź sobie jedzenie porcji jasnego ryżu w jasnym sosie kremowym. Całość podana jest na gładkim, śnieżnobiałym talerzu, który stoi na białym obrusie na Twoim stole. Trudno rozpoznać, gdzie kończy się talerz, a zaczyna jego pusta krawędź – wszystko zlewa się w jednolitą, białą plamę.

Dokładnie tak, ale znacznie gorzej, swój zwykły obiad widzi starsza osoba, szczególnie zmagająca się z postępującą powoli demencją lub słabym wzrokiem. Osłabione obszary percepcji sprawiają, że senior traci ostrość widzenia przy krawędzi blatu, przez co talerz z jedzeniem nie wysyła żadnego wizualnego zaproszenia, aby po to sięgnąć. Skutkuje to smutnymi prośbami „zjedz choć trochę, mamo...”.

„To nie jest foch czy absolutny brak chęci. Wraz z pogorszeniem się zdrowia lub starością zanika tzw. widzenie różnicowe. Bodziec widzenia staje się po prostu za słaby."

Kontrast to wybudzacz z letargu dla mózgu

Odpowiedzią są talerze i kubki, które mocno kontrastują z powierzchnią blatu. Wyraźny czerwony brzeg talerza lub głęboki błękit naczynia pomagają skupić wzrok i ułatwiają orientację przy stole.

Zasada ta jest prosta: im wyższy użyjesz kontrast pomiędzy samym stołem, blatem oraz wnętrzem talerza w odniesieniu z ułożonym daniem głównym na spodzie obramowania – tym mocniej skupi on uwagę na zaserwowanym przysmaku. Podany przez czerwony kolor przekaz brzmi: "Hej! Tutaj leży pyszne jedzenie, po które musisz koniecznie zaraz wygodnie sięgnąć".