Utrata normalności bardzo boli

Kiedy po przebytej chorobie albo wraz z podeszłym wiekiem potrzebujemy w domu coraz więcej asysty, nasz własny kąt nagle zdaje się robić jakiś obcy. Dodatkowe uchwyty w łazience, wyższe krzesło i medycznie wyglądające pojemniki na żywność zamieniają spokojne gniazdo w otoczenie, które nieustannie „krzyczy” swoimi neonowymi odcieniami plastiku o tym, że jesteśmy słabsi i że sami sobie już w pełni nie poradzimy.

Szczególnie boleśnie objawia się to wtedy, gdy nakrywamy piękny, niedzielny obrus do obiadu dla całej rodziny. Obok błyszczącej, białej porcelany szklanek pełnych soków ląduje naraz jaskrawy kubek z kołnierzem antywyciekowym albo podniesiony z grubego tworzywa pojemnik przypominający wielką tacę. Tak silne wizualne wyróżnienie podopiecznego wcale mu nie pomaga! Wręcz przeciwnie, stygmatyzuje, onieśmiela go przy innych i w efekcie odbiera ostatnie chęci i całkowity apetyt.

„Pomaganie to sztuka dyskrecji, a nie podkreślania czyichś niesprawności przed całym otoczeniem. Estetyka, jakiej doświadcza senior na stole, jest równie ważna, jak smak samego obiadu."

Mądre naczynia bez szpitalnego wyglądu

Z pomocą przyszły jednak zmiany wprowadzane przez nowe, ludzkie podejście w projektowaniu na rzecz ułatwienia codzienności osobom starszym. Uznano na nowo, że asystujące kubki i talerze mogą w pełni wtapiać się w piękne zaplecze estetyczne każdego mieszkania. Odrzucono jaskrawe, infantylizujące barwy i medyczne, toporne odlewy z taniego plastiku na rzecz rozwiązań przypominających domową i drogą porcelanę.

Sekret tkwi we wkomponowaniu całego wsparcia nie na zewnątrz, tylko na poziomie ukształtowania odpowiedniego dna i ukrytych wgłębień wewnątrz naczynia. Z przodu, siadający na wprost bliski nie zauważa, że babcia korzysta ze specjalnie pochylonego talerza czy kubka chroniącego przed rozlaniem – widać wyłącznie domowe naczynie i uśmiechającą się swobodnie osobę.